dużo brudnych garów. jedno spełnione marzenie. upadać i wstawać.
czuć maksymalne zmęczenie, nie umieć zapanować na uśmiechem na twarzy.
i usłyszeć kilka słów uznania. tyle. aż tyle.

intymnie.

jakieś cztery lata temu. trochę po tym jak poznałam już P miałam taki oto sen. biegnę po plaży, przede mną biegnie mały chłopiec, z blond włoskami. następnego dnia wieczorem, leżeliśmy razem na dużym łóżku w dzielnicy na literkę B. w głośnikach szła ulubiona Groniec i ulubiona Umer. było milion łez. bardzo dużo zwierzeń. 

pamiętam jak bardzo chciałam wtedy powiedzieć P jak bardzo chcę mieć właśnie z nim tego małego blond chłopca biegającego po plaży. o tym jak bardzo chcę być z nim taką zwykłą rodziną z lepszymi i gorszymi chwilami. z miłością. uniesieniami. z trzaskaniem drzwiami. i z tym: "Ale z Ciebie Łoś".

mam to. mam nawet więcej. chciałabym móc nigdy nie zapominać o tym co mam. pielęgnować ten skarb zamknięty w domku z trzech serc. W+P=B, czyli nasza rodzinna wielka szalona miłość.

o majówce obrazków kilka.

mogłabym zacząć od narzekania na pogodę. ale nie zrobię tego. bo to był bardzo dobry wyjazd, który ostatecznie nie potrzebuje więcej słów komentarza. 

oby więcej takich!

  

2 lata bycia synem. 2 lata bycia Borysem.

ja mam dwa lata matkowania.

moje życie. Borys, Piotrek, obiady, kot, szkoła, nauka. w weekend łapiemy wspólne chwile w parkach, na trawie. z boku wygląda jak nuda. a ja czuję się jak przepisowy niemowlak z każdego podręcznika dla rodziców: "lubi kiedy dzień ma stały plan, a rutyna sprawia, że czuje się spokojnie".

drugi raz w życiu zakwitł mi kwiat.